Ledwo zdobył medal, gdy padły takie słowa. Szokujące co ujawnił reprezentant Polski

W Mediolanie wszystko rozgrywało się na granicy bólu i koncentracji. Władimir Semirunnij długo był liderem, a gdy schodził z lodu, nadal nie było pewne, czy ktoś go „złamie” w ostatnich parach. Ostatecznie poprawił go tylko jeden rywal. Polska dopisała do dorobku olimpijskie srebro, a sam zawodnik chwilę po biegu opowiedział, jak wyglądało to od środka – runda po rundzie

Czytaj też: Chaos od rana. Tysiące osób zostało nagle odciętych
Srebrny medal Władimira Semirunnija na 10 000 m podczas igrzysk w Mediolanie
Start na 10 000 metrów od początku miał wysokie tempo. Semirunnij po swoim przejeździe objął prowadzenie w klasyfikacji i – co ważne – zrobił to w momencie, gdy na torze wciąż było wielu groźnych rywali. Po sześciu z dwunastu startów pozostawał na pierwszym miejscu, a wynik dawał realną nadzieję na podium.

Najmocniejsze nazwiska miały jechać później, już po czyszczeniu lodu. To zwykle sprzyja szybszej jeździe, więc napięcie rosło z każdą minutą. W strefie wywiadów Semirunnij wciąż był liderem, a na torze trwała walka o końcowe rozstrzygnięcia.

Finalnie okazało się, że tylko jeden zawodnik zdołał poprawić czas reprezentanta Polski. Złoto zgarnął Czech Metodej Jilek, szybszy o 5,65 sekundy. Srebro trafiło do Semirunnija, który potwierdził, że na najdłuższym i najbardziej wyczerpującym dystansie potrafi walczyć jak równy z równym z najlepszymi na świecie

W jego relacji nie było lukru. Mówił wprost o tym, że to był bieg „do przeżycia”, a nie do celebrowania w trakcie.

„To był naprawdę bardzo ciężki bieg. Byłem maksymalnie skupiony. Ostatnie siedem rund to było coś niesamowitego. Lód był taki ‘do pracy’. Ja taki lubię, ale ten był aż za ‘bardzo do pracy’. Jechałem i bolała mnie głowa. Końcówka była ekstremalnie wymagająca”.

Pierwsze okrążenia były bardzo szybkie – poniżej 30 sekund. Później tempo naturalnie lekko spadło, ale kluczowe było to, że potrafił utrzymać rytm, kiedy zaczynało „odcinać prąd”. Kryzys przyszedł w momencie, który wielu zawodnikom rozrywa cały plan.

„Tak, po 15 rundach, kiedy zostało jeszcze dziesięć, zrobiło się naprawdę ciężko”.

I wtedy wrócił do najprostszego, najbardziej brutalnego schematu – praca, rytm, powtarzalność. Bez filozofii.

„Myślałem tylko o rytmie – lewa noga, prawa noga, utrzymać tempo. Walczyłem sam ze sobą”.

W końcówce doszedł jeszcze hałas z trybun. Gdy rywal zaczął go doganiać, doping – nawet ten niekoniecznie „za nim” – miał działać jak zastrzyk adrenaliny. Z jego perspektywy liczyło się jedno: nie puścić tempa.

Jak Semirunnij zdobył olimpijskie srebro dla Polski: kulisy i reakcje po biegu
Gdy zrobiło się naprawdę ciężko, pomogło doświadczenie z poprzednich lat i rada, która brzmiała jak banalny trik, a zadziałała jak koło ratunkowe.Magazyn internetowy Polska

„Pomogło mi doświadczenie z czasów, gdy zostałem mistrzem Rosji na tym dystansie. Wiele zawdzięczam też Rusłanowi Zacharowowi. Powiedział, bym nie liczył rund, ale minuty. Kiedy zostało 10 okrążeń, pomyślałem: ‘Co to jest? Pięć minut. Tyle wytrzymam’. I trzymałem to tempo”.

Po biegu nie ukrywał też emocji związanych z trybunami. Mówił o polskich kibicach, którzy przyjechali specjalnie, żeby go zobaczyć.

„Tak, to naprawdę było coś wyjątkowego. Przyjechali specjalnie, żeby mnie zobaczyć. To jest super i bardzo dużo dla mnie znaczy”.

Na miejscu była też jego partnerka. Dodał, że w dniu poprzedzającym start nie było już przestrzeni na nic poza koncentracją.

„Tak. Bardzo jej dziękuję, że była. Wczoraj przyleciała, ale się nie spotkaliśmy, bo byłem maksymalnie skupiony na swoim biegu. Po biegu będę się z nią radować”.

To srebro w Mediolanie ma wymiar sportowy i symboliczny. 10 000 metrów nie wybacza ani słabszej dyspozycji, ani chwili rozkojarzenia. Semirunnij dowiózł wynik do końca i udowodnił, że w tej konkurencji potrafi wytrzymać presję dokładnie tak długo, jak trzeba.