🥐☕ Prosty plan na pierwszy dzień nowego życia ❤ ➡

Pod koniec sezonu “klękła mi psycha”. Doszło do mnie, że po tych wszystkich latach walki to już ostatnie skoki i najzwyczajniej w świecie głowa odmówiła posłuszeństwa — przyznaje nam Kamil Stoch. Nawet on nie potrafił nic z tym zrobić. Trzykrotny mistrz opowiedział o trudach ostatnich miesięcy, ale także i o tym, jak będzie wyglądał jego pierwszy poranek na emeryturze.

Kamil Stoch: Jest trochę luźniej, ale jestem już bardzo zmęczony. Zmęczony, ale szczęśliwy. Nie było tak, jak sobie wymarzyłem, ale koniec końców uważam, że wyszło dobrze. Oczywiście chciałem pobić rekord skoczni i wznieść ręce do góry po ostatnim skoku. Tylko w życiu trzeba brać to, co jest, bo to nie jest piękna bajka pisana przez nas samych, a czasem codzienne zmaganie się z przeciwnościami. Cieszę się, że stoczyłem największą batalię w karierze i wyszedłem z niej zwycięsko.

Tak, wreszcie wolny od swoich ambicji i chęci podkręcania siebie samego, próbowania, żeby wszystko było tak, jak ja chcę. Nie, teraz będzie takie, jak jest.
Mówisz, że życie to nie bajka, ale ty taką trochę napisałeś. Od małego chłopca, który przed kamerą mówi, że może kiedyś powalczy podczas igrzysk, do trzykrotnego mistrza olimpijskiego. Masz już tak szeroką perspektywę, żeby tak na to spojrzeć?
Mam coraz szerszą. Coraz łatwiej mi to przychodzi. Jeszcze do wczoraj myślałem bardziej zadaniowo, wynikowo, a dziś właśnie tak na to spoglądam. Może nie wygrałem zawodów, nie odbiorę trofeum, ale walczyłem o finał, żeby oddać ostatni skok w ostatniej serii sezonu przed tak wspaniałą publicznością. Jestem wdzięczny, że wytrwałem do końca i wywalczyłem ten

ostatni skok.
Jak wyglądał poranek przed ostatnim konkursem w karierze?
Z jednej strony zwyczajny, ale też trudny, bo bardzo mało spałem i obudziłem się bardzo zmęczony. Tym bardziej, jak pomyślałem, że czekają mnie tu jeszcze trzy loty. Powiedziałem sobie, że skoro dawałem radę tyle lat, to dam radę i dzisiaj, a potem będzie już koniec.
Kiedy dowiedziałeś się, że to Ewa da ci sygnał do startu?

Na górze nie wiedziałem. Zobaczyłem na dole, jak już wyhamowałem. Spojrzałem na telebim, żeby obejrzeć powtórkę, a tam Ewa. Ciekawe, co by było, gdybym zobaczył ją, siedząc na belce. Do końca byłem skoncentrowany i chciałem oddać jak najlepszy skok. Siedząc na belce, zobaczyłem tylko ruch flagą i pojechałem.
Można było odnieść wrażenie, że podczas wczorajszego spotkania z kibicami przyszło do ciebie całkiem sporo pozytywnej energii.
Tak jak mówiłem ze sceny więź, którą zbudowaliśmy z kibicami, to może nawet coś cenniejszego niż trofea, które zdobyłem. Koniec końców chodzi o to, żeby ktoś przy tobie był, gdy jest ci trudno, żebyś miał oparcie. Niekoniecznie chodzi o słowa i gesty, ale obecność.

Tutaj jeszcze dzieją się różne rzeczy, a potem odpocznę, zjem coś dobrego, napiję się piwa…
Jaka była twoja pierwsza myśl po tym ostatnim skoku?
Można było lepiej. Taki już jestem. Po prostu czułem też radość, że jestem w finale. Po tym pierwszym skoku przechodziłem przez bramkę i pomyślałem: to już koniec? Tak to się miało zakończyć? Później dowiedziałem się, że będę miał możliwość oddania skoku, że sędziowie pozwolą mi skoczyć albo przed pierwszą serią, albo przed dziesiątką. Mogłem sobie nawet wybrać, ale jak dowiedziałem się, że skoczę w drugiej serii jako wciąż walczący zawodnik, to było super! Przed tym ostatnim skokiem byłem w pełni zmotywowany i skoncentrowany.

Pamiętam, jak dawno temu rozmawialiśmy w Oslo czy Vancouver i mówiłeś wtedy, że tam przede wszystkim przegrałeś ze sobą, bo chciałeś dużo więcej, niż byłeś w stanie dać i efekt był gorszy. Pod koniec kariery to do ciebie wróciło?
Być może tak właśnie było. Nie ukrywałem tego, że mówiąc bardzo potocznie, pod koniec sezonu “klękła mi psycha”. Doszło do mnie, że po tych wszystkich latach walki to już ostatni sezon, ostatnie skoki, ostatnie konkursy i najzwyczajniej w świecie głowa odmówiła posłuszeństwa. Padł system sterowania. Może kiedyś przechodziliście przez coś takiego w życiu. Chcieliście coś zrobić dobrze, ale nie wychodziło, jakkolwiek byście się za to zabierali. Tak było teraz z moimi skokami.

W końcu o nic nie walczysz. Z drugiej strony nie masz obawy, że po tylu latach walki pojawi się myśl: kurcze, co ja mam robić?!
A po co martwić się tym, co będzie za miesiąc czy dwa? Na razie jestem tutaj i jutro zaczynam nowe życie. Na razie mam w głowie to, co będę robił jutro. A jutro wstanę rano, mam nadzieję, że porządnie się wyśpię, a potem pójdę po kawę i croissanta. Dla siebie i dla żony.