Nagły zwrot ws. Macierewicza. To koniec. Chcą go wsadzić do więzienia na lata

W Sejmie pojawił się wniosek, który może uruchomić procedurę o wyjątkowo wysokiej temperaturze politycznej. Na stole jest zgoda na pociągnięcie posła do odpowiedzialności karnej – i to w sprawie dotyczącej słów wypowiedzianych publicznie, z mównicy.

Prokurator Generalny Waldemar Żurek skierował do Marszałka Sejmu RP wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie posła Antoniego Macierewicza do odpowiedzialności karnej. Wniosek trafił do Włodzimierza Czarzastego, pełniącego funkcję Marszałka Sejmu.

Zgodnie z przywołanym w komunikacie trybem, pociągnięcie parlamentarzysty do odpowiedzialności karnej wymaga wcześniejszej zgody Sejmu – wskazano podstawę w art. 7b ust. 1 i 4 ustawy o wykonywaniu mandatu posła lub senatora. Bez tej zgody dalsze kroki prawne wobec posła nie mogą zostać podjęte.

Zarzuty dotyczą wypowiedzi o kierownictwie Służby Kontrwywiadu Wojskowego
Wniosek oparto na ustaleniach Prokuratury Regionalnej w Warszawie w sprawie o sygnaturze 2010-5.Ds.42.2025. Sedno dotyczy zarzutów: publicznego znieważenia kierownictwa SKW oraz pomówienia o zachowania mogące narazić funkcjonariuszy na utratę zaufania publicznego.

Według opisu, materiał dowodowy obejmuje między innymi zeznania świadków oraz stenogram z posiedzenia Sejmu z 11 września 2025 r.. Wtedy, podczas 40. posiedzenia Sejmu X kadencji, poseł Antoni Macierewicz miał nazwać:

Szefa SKW gen. bryg. dr Jarosława Stróżyka

oraz jego zastępców: płk Krzysztofa Duszę i płk Artura Pluto

określeniem:

„agentami rosyjskimi”

oraz sugerować ich współpracę z rosyjskimi służbami specjalnymi.

Jakie przepisy wskazano we wniosku
W opisie podstaw prawnych wskazano, że takie działania mogły poniżyć funkcjonariuszy w opinii publicznej i narazić ich na utratę zaufania niezbędnego do pełnienia stanowisk. Wymieniono kwalifikację prawną jako czyn określony w:

art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 231a k.k.

oraz art. 212 § 2 k.k.

W komunikacie podkreślono również, że choć zniesławienie co do zasady podlega ściganiu z oskarżenia prywatnego, w tej sprawie prokurator uznał za zasadne objęcie jej ściganiem z urzędu, powołując się na interes społeczny.

Kluczowy element tej historii to immunitet parlamentarny. Dopiero gdy Sejm wyrazi zgodę, możliwe stanie się prowadzenie postępowania karnego wobec posła w związku z opisanymi wypowiedziami.

W praktyce oznacza to, że sprawa wchodzi w etap polityczno-proceduralny: decyzja leży po stronie izby, a jej konsekwencje mogą wykraczać poza jedną sprawę. Chodzi nie tylko o odpowiedzialność za słowa w debacie publicznej, ale też o granice oskarżeń kierowanych wobec osób pełniących funkcje w instytucjach odpowiedzialnych za bezpieczeństwo państwa.

Wniosek Prokuratora Generalnego wywołał natychmiastowe zainteresowanie mediów i komentatorów. Stawia też Sejm przed decyzją o tym, czy uchylić immunitet w sprawie, która dotyczy ostrych sformułowań pod adresem kierownictwa SKW.

Rozstrzygnięcie może mieć znaczenie precedensowe dla podobnych spraw dotyczących odpowiedzialności parlamentarzystów za publiczne wypowiedzi, zwłaszcza gdy padają oskarżenia o charakterze agenturalnym.