Matka Iwony Wieczorek ze łzami w oczach. Dramatyczna reakcja na nowe doniesienia. “Skończyło się” Czytaj więcej:

Historia Iwony Wieczorek należy do najbardziej znanych i jednocześnie najbardziej tajemniczych zaginięć w Polsce. 17 lipca 2010 roku, nad ranem, 19-letnia gdańszczanka wyruszyła piechotą z Sopotu w stronę domu w Gdańsku. Była po imprezie w Dream Clubie w Sopocie, gdzie wraz z przyjaciółmi bawiła się do późnych godzin nocnych. W pewnym momencie doszło do kłótni, po której Iwona postanowiła wrócić samotnie. Kamerka monitoringu zarejestrowała ją przy wejściu na plażę nr 63 w Gdańsku Jelitkowie o godz. 4:12, kiedy była już około 2,5 km od miejsca zamieszkania. To był ostatni znany ślad po dziewczynie — potem jakby rozpłynęła się w powietrzu.

Przez kolejne lata śledztwo toczyło się mozolnie, angażując liczne służby: policję, prokuraturę, a także specjalne jednostki jak prokuratorskie Archiwum X. Mimo wielu przesłuchań świadków, analiz nagrań i publicznych apeli, nie udało się odnaleźć Iwony ani wyjaśnić, co z nią się stało. Przyczyny jej zaginięcia wciąż stanowią przedmiot spekulacji, teorii i medialnych analiz, które od lat przyciągają uwagę opinii publicznej.

Rodzina i bliscy Iwony od lat żyją w niepewności. Jej matka wielokrotnie wypowiadała się, że każdy dzień bez odpowiedzi jest ogromnym ciężarem. Przez lata padały różne hipotezy — od nieszczęśliwego wypadku, przez zaginięcie z udziałem osób trzecich, aż po teorię, że dziewczyna mogła zostać uprowadzona. Jednak żadna z nich nigdy nie została potwierdzona.

Po latach względnej stagnacji śledztwa pojawiły się nowe informacje, które dają rodzinie choć cień nadziei. Prokuratura Krajowa poinformowała niedawno o nowych dowodach w sprawie zaginięcia Iwony Wieczorek. Choć szczegóły nie zostały ujawnione ze względu na dobro śledztwa, wiadomo, że czynności będą kontynuowane już w terenie, m.in. na terenie Sopotu.

Znaczący elementem tego nowego tropu jest apel policji dotyczący białego Fiata Cinquecento, który w dniu zaginięcia — 17 lipca 2010 roku — został zarejestrowany o godz. 5:07 w rejonie Parku Reagana w Gdańsku, a następnie na trasie przez Rumię, Redę i okolice Pucka. Funkcjonariusze ponownie proszą każdego, kto może znać kierowcę lub widział ten samochód w tamtych miejscach i czasie, o zgłoszenie się do stołecznej policji lub najbliższej jednostki.

Według komunikatu Komendy Stołecznej Policji trop ten może być kluczowy w wyjaśnieniu zagadki sprzed 15 lat i ekonomicznie może doprowadzić do odnalezienia dowodów lub nawet odpowiedzi na pytanie, co się stało z Iwoną. Jednak dokładna rola pojazdu — czy był w jakikolwiek sposób związany bezpośrednio ze zniknięciem — pozostaje nieznana, gdyż śledczy nie ujawnili jeszcze szczegółów.

To jest apel policji do osób, które kojarzą taki samochód w tamtym czasie, w tym miejscu, mają jakąkolwiek wiedzę na ten temat. Jeżeli tak jest, to prosimy, żeby się zgłaszali — zaznaczył prok. Eryk Stasielak.

Nowe ustalenia są analizowane pod kierunkiem Małopolskiego Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej, a kolejne działania policji są przewidziane w okolicach Sopotu. To pierwszy od lat sygnał, który media określają jako możliwy przełom, choć oficjalnie prokuratura nie używa tego słowa.

Główczyńskiej, na informacje o nowych ustaleniach jest poruszająca. W rozmowie z „Faktem” kobieta mówiła o latach wyczerpania i ciągłej udręki związanej z oczekiwaniem na jakikolwiek przełom. „Daj Boże, żeby to się skończyło, bo już jestem zmęczona tym wszystkim” — mówiła ze łzami w oczach, podkreślając, że każda taka informacja wywołuje powrót bolesnych wspomnień, ale jednocześnie daje nadzieję.

Daj Boże, żeby to się skończyło, bo już jestem zmęczona tym wszystkim. Każda taka informacja powoduje, że wracają te straszne wspomnienia, ale też pojawia się nadzieja. Cały czas wierzę, że dowiem się, co się stało z Iwonką. To jest cel mojego życia. Jestem w kontakcie z policjantami, ale nic więcej nie mogę powiedzieć z uwagi na dobro śledztwa — powiedziała “Faktowi” Iwona Główczyńska, mama zaginionej.

Główczyńska wyznała też, że nie ma już nadziei na to, iż jej córka żyje, „ale jest nadzieja na to, że się odnajdzie i że się dowiem, co się z nią stało”. Dla niej wyjaśnienie losu Iwony stało się celem życiowym, którego nie potrafi porzucić mimo upływu lat i emocjonalnego ciężaru, jaki niesie ze sobą codzienne życie w cieniu niewiadomej.

Matka zaginionej zaznaczyła, że pozostaje w kontakcie z policją, ale ze względu na dobro śledztwa nie może ujawniać szczegółów współpracy. Jej słowa są przepełnione emocjami — z jednej strony zmęczeniem i bólem, z drugiej nadzieją, która, jak sama przyznaje, umiera ostatnia.