Robi się gorąco!

Sprawa Jeffreya Epsteina to jeden z tych tematów, które mimo upływu lat po prostu nie chciały zniknąć z nagłówków. Choć od jego znalezienia w nowojorskiej celi minęło już sporo czasu, temat regularnie wracał rykoszetem, gdy tylko na jaw wychodziły nowe papiery. A było ich mnóstwo – całe miliony stron dokumentów, które śledczy i dziennikarze przerabiali na wszystkie możliwe sposoby.

Epstein nie był zwykłym finansistą. Przez lata budował sieć kontaktów z ludźmi z pierwszych stron gazet, a potem usłyszał zarzuty dotyczące bardzo ciężkich przestępstw, które zrujnowały jego wizerunek raz na zawsze. Kiedy Amerykański Departament Sprawiedliwości zaczął dobierać mu się do skóry, nagle doszło do finału, którego nikt się nie spodziewał. Jego zgon w areszcie stał się paliwem dla niezliczonych teorii, bo oficjalna wersja wydarzeń od początku wydawała się wielu osobom zbyt prosta, by mogła być prawdziwa. W aktach, które krążyły w mediach, nie było tylko suchych paragrafów. Znajdowały się tam zeznania świadków, opisy zaniedbań strażników i szczegóły dotyczące tego, jak wyglądał nadzór w więzieniu (a właściwie jego brak). Ludzie analizowali każdą minutę tamtej nocy, próbując zrozumieć, jak to możliwe, że ktoś tak pilnowany nagle przestał żyć. Te materiały obnażały nie tylko mroczną stronę życia milionera, ale też dziurawe procedury systemu, który miał go pilnować.

Cała ta historia pokazała, jak bardzo opinia publiczna była spragniona konkretów. Każdy kolejny przeciek z akt tylko podgrzewał atmosferę, bo dotyczył elity, która przez lata czuła się bezkarna. Nawet po latach od zamknięcia sprawy, każde wspomnienie o tamtych wydarzeniach przypominało o tym, jak wiele pytań wciąż pozostało bez jasnej odpowiedzi.

Jeffrey Epstein fot. East News

Kto znalazł się w aktach Epsteina?
Sprawa Jeffreya Epsteina to jeden z tych tematów, które mimo upływu lat nie chciały zniknąć z nagłówków. Kiedy światło dzienne ujrzały kolejne paczki dokumentów, zamiast jasnych odpowiedzi dostaliśmy jeszcze więcej pytań. To nie był tylko suchy zbiór akt sądowych, ale cała masa e-maili, zdjęć i zeznań, które składały się na obraz świata, o którym większość z nas wolałaby nie wiedzieć.

Przez lata lista nazwisk z otoczenia finansisty działała na wyobraźnię bardziej niż jakikolwiek thriller. W papierach przewijali się najmożniejsi tego świata: od rekinów biznesu, przez znanych polityków, aż po gwiazdy z pierwszych stron gazet. Oczywiście samo pojawienie się w tych notatkach nie oznaczało od razu wyroku, ale pokazywało, jak głęboko sięgały macki Epsteina i jak sprawnie budował on swoją sieć wpływów. To właśnie ta skala kontaktów sprawiła, że sprawa stała się tak głośna. Prawdziwe emocje budziły jednak kulisy jego śmierci. Oficjalne komunikaty swoje, a życie swoje. W aktach znalazły się opinie, które mocno namieszały w oficjalnej wersji zdarzeń. Dr Michael Baden, który patrzył na ręce śledczym podczas autopsji na prośbę rodziny, głośno mówił o swoich wątpliwościach. Jego uwagi na temat obrażeń sprawiły, że mało kto wierzył w proste wyjaśnienia serwowane przez służby więzienne.

Przy okazji wyszło na jaw, jak bardzo zawiodły procedury. Dokumenty obnażyły chaos w areszcie, manipulacje w grafikach strażników i zwyczajne niedbalstwo. Cała ta historia przestała być tylko opowieścią o jednym człowieku, a stała się dowodem na to, jak system potrafi przymknąć oko, gdy w grę wchodzą ciężkie przestępstwa i wielkie pieniądze. Nawet po zamknięciu śledztwa te akta pozostały kopalnią wiedzy, która wciąż mogła zaszkodzić niejednej karierze.

Emerytury i świadczenia w razie wojny. Rząd wykłada karty na stół. Polacy muszą to wiedzieć
Czytaj dalej

Mało znany zasiłek z MOPS. Brak kryterium dochodowego, a kwoty sięgają kilku tysięcy złotych
Czytaj dalej
Księże Andrzej i nowe zarzuty
Sprawa księcia Andrzeja to ten rodzaj historii, który z każdym nowym szczegółem staje się coraz bardziej niesmaczny. Kiedy wydawało się, że po ugodzie z Virginią Giuffre brytyjski arystokrata osiągnął dno, na jaw wyszły kolejne dokumenty. I nie chodziło w nich tym razem o jego życie towarzyskie, a o to, jak przez dekadę zarządzał wpływami państwowymi, pełniąc funkcję specjalnego wysłannika ds. handlu.

Zamiast promować brytyjski przemysł, Andrzej – jak wynika z materiałów ujawnionych przez „Mail on Sunday” – zachowywał się raczej jak prywatny lobbysta. Dokumenty sugerowały, że pod płaszczykiem oficjalnych wizyt państwowych książę budował sieć finansowych układów, które miały niewiele wspólnego z interesem publicznym. Poufne raporty rządowe, do których miał dostęp, rzekomo trafiały do prywatnych bankierów związanych z otoczeniem Jeffreya Epsteina. Najbardziej uderzające były doniesienia o tym, że Andrzej przekazywał wrażliwe informacje dotyczące Royal Bank of Scotland oraz relacji handlowych z Chinami. Wyglądało to tak, jakby brytyjski podatnik finansował luksusowe podróże człowieka, który w kuluarach robił za „otwieracza drzwi” dla ludzi o bardzo wątpliwej reputacji. Służby zaczęły się przyglądać, czy te nieformalne przysługi nie przekroczyły granicy prawa.

Cała ta sytuacja pokazała smutną prawdę o tym, jak łatwo było wykorzystać prestiż korony do załatwiania prywaty pod nosem rządu. To nie była już tylko kwestia złego gustu w doborze znajomych. To był obraz człowieka, który nadużył zaufania publicznego, traktując państwową misję jak własny, prywatny folwark. Rodzina królewska znowu musiała gasić pożar, ale tym razem smród spalenizny ciągnął się od Londynu aż po Chiny.