Te słowa powinien usłyszeć każdy

Obecne operacje militarne, koordynowane przez dowództwo CENTCOM na Bliskim Wschodzie, wymusiły na Waszyngtonie gigantyczną koncentrację sprzętu uderzeniowego. Równoczesne przesunięcie w tamten rejon dwóch superlotniskowców, w tym USS Gerald R. Ford oraz USS Abraham Lincoln, oznacza ściągnięcie w jeden punkt globu strategicznych i trudnych do szybkiego zastąpienia rezerw.

Wysłanie takich jednostek nigdy nie jest ruchem izolowanym ani punktowym. Lotniskowiec operuje wyłącznie w ramach tak zwanej lotniskowcowej grupy uderzeniowej (Carrier Strike Group), co oznacza jednoczesne zaangażowanie niszczycieli rakietowych, krążowników, okrętów podwodnych oraz ogromnego zaplecza logistycznego i zwiadowczego, nie wspominając o dziesiątkach samolotów wielozadaniowych.

Skalę tego obciążenia dla amerykańskich zdolności ekspedycyjnych diagnozuje profesor Przemysław Osiewicz. Jak zaznacza: 

– Myślę, że takie ryzyko istnieje. W momencie, w którym Stany Zjednoczone muszą wysłać dwa lotniskowce – a wiadomo, że lotniskowiec to cała formacja okrętów i tysiące żołnierzy, więc są to bardzo duże siły – tym samym siły, które Stany Zjednoczone mają do dyspozycji na prowadzenie operacji poza swoimi granicami, są już zaangażowane.

Irán 🇮🇷 versus USA 🇺🇸
Un misil iraní apuntaba, seguía su trayectoria y se acercaba rápidamente.
El piloto estadounidense no entró en pánico.
Años de entrenamiento surtieron efecto, el misil perdió su capacidad de reacción y el avión ascendió sin problemas. pic.twitter.com/hG7C9y4ZCC

— Cupos en La Haya (@jcajias) March 1, 2026
Rozwiń

Pacyfik priorytetem, wschodnia flanka z uzasadnionymi obawami
Zdolności globalnej projekcji siły przez Marynarkę Wojenną USA (US Navy), choć potężne, mają swoje sztywne limity matematyczne i operacyjne. Waszyngton dysponuje ograniczoną liczbą aktywnych lotniskowców, z których część zawsze musi znajdować się w rotacji serwisowej lub szkoleniowej. To drastycznie zawęża pole manewru w przypadku kumulacji kilku nagłych kryzysów na świecie.

Kluczowym teatrem działań, który na stałe absorbuje amerykańską uwagę militarną, jest region Indo-Pacyfiku. Konieczność odstraszania Chin sprawia, że wycofanie stamtąd strategicznych aktywów na rzecz ratowania państw europejskich mogłoby błyskawicznie naruszyć globalny układ sił, na co Pentagon po prostu nie może sobie pozwolić. Z tego powodu uwarunkowania USA cechuje kilka sztywnych barier:

brak fizycznej możliwości szybkiego i bezkarnego przerzucenia całego sprzętu na jeden teatr działań z pominięciem Azji,
zależność tempa amerykańskiej reakcji w Europie od stopnia operacyjnego uwikłania floty u wybrzeży Bliskiego Wschodu,
niemożność natychmiastowego uzupełnienia rezerw logistycznych (w tym zapasów rakiet precyzyjnych) w razie wybuchu symultanicznego konfliktu.
Odnosząc te chłodne realia bezpośrednio do bezpieczeństwa naszego regionu, prof. Osiewicz wskazuje wprost: 

– Wiadomo, że Stany Zjednoczone nie mogą wysłać wszystkiego, co mają. Poza tym część tych lotniskowców, ze względów strategicznych, musi być zawsze obecna na przykład na Pacyfiku. Jest to zatem zła wiadomość w sytuacji, gdyby rzeczywiście groziło nam jakieś niebezpieczeństwo, jakiś nagły atak i scenariusz, w którym państwa europejskie – tak jak Polska – musiałyby nagle liczyć na szybką pomoc ze strony Stanów Zjednoczonych.

Samolot LOT-u pilnie zawrócony do Warszawy. Jest oficjalny komunikat
Czytaj dalej

Niepokojący incydent o poranku. Dwa irańskie bombowce zestrzelone. To był ich cel
Czytaj dalej
Deklaracje administracji Trumpa zderzają się z rzeczywistością
Aby w pełni ocenić prawdopodobieństwo osamotnienia Polski, należy zestawić fizyczne ruchy wojsk z oficjalnymi dokumentami planistycznymi. W ogłoszonej w grudniu 2025 roku przez administrację Donalda Trumpa nowej Strategii Bezpieczeństwa Narodowego (NSS), Waszyngton dokonał istotnej, deklaratywnej rewizji globalnych priorytetów.

W teorii, według zapisów opublikowanych przez Biały Dom, Bliski Wschód został celowo zepchnięty na dalszy plan na liście interesów narodowych, a nacisk położono na obronę zachodniej półkuli, Pacyfik oraz właśnie Europę. Jednocześnie dokument ten silnie akcentuje przerzucanie odpowiedzialności, promując model, w którym to państwa Starego Kontynentu mają ponosić główny ciężar konwencjonalnego odstraszania Rosji, pozostawiając USA jedynie rolę wsparcia.

Podsumowując zauważalny rozdźwięk między teoretycznymi priorytetami zawartymi w strategii a faktycznym kierowaniem największych zasobów uderzeniowych w rejon Zatoki Perskiej, prof. Osiewicz komentuje: 

– Mam nadzieję, że takie ryzyko nie istnieje, natomiast potencjalnie można by się tego obawiać. Pytanie, jakie są priorytety administracji Donalda Trumpa. Gdyby posiłkować się najnowszą strategią bezpieczeństwa narodowego, Europa jest wyżej w hierarchii najważniejszych regionów strategicznych dla Stanów Zjednoczonych aniżeli Bliski Wschód. Natomiast w praktyce, prawdę mówiąc, tego nie widzę.