🤍 Dominika Clarke, mama słynnych pięcioraczków, odniosła się do komentarza o grobie jej zmarłego synka 👶🕯️ ➡️

Mogiłka naszego malucha została w Polsce, ale Henryś jest z nami każdego dnia — w naszych sercach, w pamięci, w ciszy i w radości” — napisała Dominika Clarke, mama pięcioraczków z Horyńca. To odpowiedź na kolejne zarzuty, które pojawiły się ze strony internautów. Części z nich nie spodobało się jedno z ostatnich nagrań, na którym pani Dominika radośnie tańczy. Jedna z kobiet wytknęła jej, że jest daleko od grobu swojego synka.

Dominiko, pani Dominiko, bo na ty nie jesteśmy. Pochowała pani jedno dziecko z ciąży pięcioraczej. Gdzie jest mogiłka malucha? Wielokrotnie wspominała pani o schorzeniu uniemożliwiającym występowanie przed kamerą, teraz macha pani kiecką co chwilę. Jak to interpretować? Bo dla mnie uciekliście z kraju przed problemami (…). Da się to wytłumaczyć? (pisownia poprawiona — przyp. red.)” — napisała w komentarzu jedna z internautek. Wzburzyło ją nagranie Dominiki Clarke tańczącej radośnie i wymachującej spódnicą. Na odpowiedź nie trzeba było długo

Może należę do nielicznych, ale nie potrzebuję być na cmentarzu, żeby być matką mojego syna. Noszę go w sobie. Zawsze

— napisała mama pięcioraczków.

Odniosła się również do pytań związanych z jej chorobą. “Jeśli chodzi o autyzm — nie jest on dla mnie przeszkodą w byciu przed kamerą. Wręcz przeciwnie: dla wielu osób w spektrum media, pisanie, nagrywanie są bezpieczną formą kontaktu ze światem. Dają kontrolę. Mogę mówić szczerze, mogę przerwać, mogę wyłączyć telefon, kiedy jest za dużo. Z kontaktami “na żywo” bywa trudniej — bo tam nie da się po prostu odejść w chwili przeciążenia. I to jest bardzo typowe” — wyjaśniła

Wspomina Pani o machaniu kiecką. To nie jest brak powagi ani prowokacja — to regulacja, ruch, który pomaga utrzymać równowagę i spokój” — wytłumaczyła.

jeśli chodzi o “ucieczkę” i “problemy” — problemy zaczęły się wtedy, gdy odważyłam się żyć inaczej. Gdy wyszłam poza schemat. Gdy pokazałam, że można wybrać inną drogę. Od tamtej pory jesteśmy regularnie zgłaszani do różnych instytucji. Przychodzą. Sprawdzają. Kontrolują. I za każdym razem odchodzą, bo nie znajdują nic niepokojącego. Rozumiem, że coś może się Pani nie podobać. Ale proszę nie dopisywać historii, których nie ma. I proszę nie odbierać mi prawa do radości tylko dlatego, że doświadczyłam straty. Strata nie odbiera życia. A żałoba nie ma jednej, “właściwej” formy

— zakończyła zdecydowanie Dominika Clarke.