🔴 Karol Nawrocki krótko i dosadnie. Uważa, że nie ma czasu do stracenia, a polski rząd powinien podjąć odpowiednie kroki w sprawie Polaków, którzy utknęli na Bliskim Wschodzie. ⬇️⬇️⬇️

Bliski Wschód zamienił się w prawdziwe piekło, a tysiące Polaków znalazło się w śmiertelnej pułapce. Podczas gdy w regionie trwa otwarty konflikt, a świat wstrzymuje oddech po śmierci przywódcy Iranu Alego Chameneiego, w Polsce wybucha polityczna bomba. Prezydent Karol Nawrocki traci cierpliwość i oskarża gabinet Donalda Tuska o opieszałość. Kancelaria Prezydenta stała się ostatnią deską ratunku dla przerażonych rodzin, które czują, że rząd o nich zapomniał.

To nie było dyplomatyczne wystąpienie, to było uderzenie pięścią w stół. Podczas XI Europejskiego Kongresu Samorządów w Mikołajkach prezydent Karol Nawrocki postawił sprawę na ostrzu noża. Głowa państwa wprost sugeruje, że obecna władza nie radzi sobie z kryzysem, w przeciwieństwie do sprawnej ewakuacji z Izraela w 2023 roku.

Prezydent podkreśla, że choć Polska nie ma w regionie interesów militarnych i nie wyśle tam wojska, to nie może zostawić obywateli na pastwę losu. Jego telefon urywa się od błagań o pomoc.

Reklama

Przypominam sobie czasy z 2023 roku i to, co działo się w Izraelu. Państwo polskie wywiązywało się ze swoich zobowiązań wobec Polaków. A dzisiaj od rana zasypuje, także Kancelarię Prezydenta, fala nierozumienia od Polaków przebywających w regionie Zatoki Perskiej, w ZEA.

Karol Nawrocki nie gryzie się w język i stawia ultimatum. Kancelaria Prezydenta wzięła na siebie ciężar kontaktu z rodakami, ale prezydent oczekuje natychmiastowych działań od służb dyplomatycznych.

Z całą pewnością nie powinniśmy zostawić Polaków samych w rejonie Zatoki Perskiej. Ja podejmuję wysiłki w tym kierunku i tego żądam od rządu

Dla Nawrockiego, byłego prezesa IPN, sytuacja ma wymiar niemal symboliczny. To właśnie przez te rejony – Iran, Palestynę i kraje ościenne – wiodły historyczne “Szlaki Nadziei”. Prezydent jest twarzą wielkiego projektu “Szlaki Nadziei. Odyseja Wolności”, upamiętniającego ewakuację armii gen. Władysława Andersa i ludności cywilnej z ZSRS.

Projekt, realizowany w 50 państwach świata i zaplanowany do 2025 roku, miał przypominać o bohaterskiej wędrówce Polaków ku wolności. Dziś te same trasy, które 80 lat temu dawały nadzieję na życie, dla współczesnych polskich turystów stały się pułapką bez wyjścia. Czy prezydentowi uda się wytyczyć nowy “szlak nadziei” dla rodaków uwięzionych w strefie ognia? Determincja, z jaką walczy o ich powrót, pokazuje, że traktuje to jako osobistą misję.

W odpowiedzi na zarzuty prezydenta, MSZ wytacza swoje działa, ale liczby, które padają, są porażające. W systemie “Odyseusz” zarejestrowanych jest 10 tysięcy Polaków przebywających w samych Zjednoczonych Emiratach Arabskich. A ilu dyplomatów ma im pomóc na miejscu?

Rzecznik resortu, Maciej Wewiór, przyznał z rozbrajającą szczerością:

W Zjednoczonych Emiratach Arabskich mamy cztery osoby, które mogą obsługiwać sprawy konsularne, w tym oczywiście szefa naszej placówki.

Czy czterech urzędników jest w stanie zapanować nad tłumem dziesięciu tysięcy przerażonych ludzi? To pytanie retoryczne. Minister Radosław Sikorski próbuje ratować sytuację drogą dyplomatyczną – po rozmowie z szefem MSZ ZEA, szejkiem Abdullahem bin Zayedem Al Nahyanem, uzyskał zapewnienie o darmowym wyżywieniu i noclegu dla Polaków. Ale czy darmowy hotel wystarczy, gdy nad głową latają drony kamikadze?

Mimo że Bliski Wschód płonie, a niebo nad regionem przecinają rakiety, biura podróży wciąż grają w niebezpieczną grę. MSZ apeluje o zaprzestanie “turystycznej ruletki”, ale dla wielu organizatorów zysk wciąż jest ważniejszy niż bezpieczeństwo.

Apeluję do wszystkich biur podróży, które nadal oferują, a co gorsza realizują wyjazdy na Bliski Wschód o odpowiedzialność i nierobienie tego.

Polacy są wściekli, a “fala niezrozumienia”, o której mówi prezydent, zamienia się w panikę. Czas na dyplomatyczne przepychanki się skończył. Na Bliskim Wschodzie czas przestał być mierzony w godzinach, a zaczął w świstach nadlatujących pocisków. Karol Nawrocki stawia sprawę jasno: