Wszystko, co wydarzyło się po głośnej krytyce, nie było dziełem przypadku – mówi ekspertka od wizerunku. Więcej w komentarzu

Donald Trump nie zostawił suchej nitki na występie Bad Bunny’ego w przerwie meczu Super Bowl. Poprosiliśmy Ewelinę Salwuk-Marko, ekspertkę od PR-u i kreacji wizerunku, o ocenę jego wypowiedzi. Nie miała wątpliwości, w jakim celu prezydent USA to zrobił.

Występ Bad Bunny’ego podczas Halftime Show na Super Bowl wywołał ogromne emocje – nie tylko wśród fanów muzyki, ale także w świecie polityki. Choć Donald Trump nie pojawił się na stadionie, obejrzał show i szybko dał do zrozumienia, że nie przypadło mu ono do gustu. W ostrym wpisie skrytykował wokalistę, zarzucając mu brak kreatywności, “obrazę wielkości Ameryki” oraz niezrozumiały przekaz. Czy była to jedynie subiektywna ocena koncertu, czy coś znacznie głębszego?

O ocenę tej sytuacji zapytaliśmy Ewelinę Salwuk-Marko, ekspertkę od PR i kreacji wizerunku, wykładowczynię akademicką i przedsiębiorczynię. Jej zdaniem reakcja Donalda Trumpa nie była przypadkowa ani impulsywna. – Patrząc na tę sytuację szerzej, warto zauważyć, że wpis Trumpa idealnie wpisuje się w znany w PR i komunikacji politycznej mechanizm konfliktu zastępczego. Gdy emocje społeczne są wysokie, a podziały wyraźne, kultura popularna – jak koncert podczas Super Bowl – staje się wygodnym polem do przenoszenia narracji politycznej. To nie jest spontaniczna krytyka gustu muzycznego, lecz świadome ustawienie osi “my kontra oni” – tłumaczy ekspertka

Jak podkreśla Salwuk-Marko, w tym przypadku nie chodziło o realną ocenę jakości artystycznej występu Bad Bunny’ego. – Wpis Trumpa nie dotyczył tego, czy show był dobry czy zły. Dotyczył tego, kto ma prawo reprezentować Amerykę. W PR nazywamy to narracją tożsamościową – ktoś zostaje ustawiony jako “nie nasz”, nawet jeśli formalnie i kulturowo jest częścią tej samej wspólnoty – wyjaśnia.

Halftime Show Bad Bunny’ego był jednym z najbardziej spójnych narracyjnie występów ostatnich lat. Zamiast klasycznego widowiska opartego na rozmachu i efektach specjalnych, artysta zaproponował opowieść o tożsamości, rodzinie, pracy i wspólnocie. Symbolika była czytelna: piłka futbolowa z hasłem “Together we are America”, nazwisko matki na bluzie, śpiew na żywo, jasna estetyka oraz odniesienia do Portoryko i krajów obu Ameryk. – To nie był gest wykluczający, ale poszerzający definicję Ameryki. Pokazywał ją jako przestrzeń wielu kultur, języków i doświadczeń – zaznacza ekspertka.

Warto zaznaczyć, że bardzo mocnym elementem narracyjnym była scena z chłopcem obserwującym moment odebrania Grammy, a następnie symbolicznie przekazującym mu swoją statuetkę artyście. – W komunikacji marki to bardzo czytelna metafora drogi, konsekwencji i spełniania marzeń. To uniwersalna historia aspiracji, a nie polityczny manifest – dodaje Salwuk-Marko. Występ utrzymany był w emocjonalnym, ciepłym tonie: rodzinność, taniec, miłość, a nawet ślub fanów na scenie budowały przekaz bliskości i autentyczności. Hasło widoczne na stadionie – “The only thing more powerful than hate is love” – dopełniało całość, kierując uwagę na wartości wspólnotowe, a nie podziały.

Ekspertka zwraca uwagę, że każdy przekaz oparty na silnej tożsamości kulturowej będzie odbierany przez pryzmat przekonań odbiorcy. – Jeśli ktoś szuka prowokacji lub zagrożenia, znajdzie je nawet tam, gdzie obiektywnie ich nie ma. Z punktu widzenia komunikacji trudno mówić o przekazie antyamerykańskim. Wręcz przeciwnie – był to występ podkreślający różnorodność jako fundament współczesnej Ameryki – podsumowuje.

Jej zdaniem cała sytuacja pokazuje szersze zjawisko: dziś niemal każdą formę kultury można łatwo upolitycznić. – Ale to nie znaczy, że sztuka, muzyka czy sport same w sobie są polityką. One stają się polityczne dopiero wtedy, gdy ktoś świadomie próbuje je tak odczytać. W tym przypadku nie było ataku – był dialog kulturowy. I właśnie dlatego wzbudził tak silne emocje – dodaje ekspertka.