To was złąpie za serce

Smutne wieści o synku Jakubiaka. Wydało się pół roku po śmierci Tomka

Śmierć Tomasza Jakubiaka poruszyła wielu. We wzruszającym wywiadzie w programie „Dzień Dobry TVN” Anastazja Jakubiak opowiedziała o tym, jak funkcjonuje po stracie męża. Rozmowa wspomniała między innymi o ich synu i pamiątce po mężu, którą podarowali na aukcję Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy.

Żałoba w rodzinie Jakubiaków
Pamięć, która trwa i trwać będzie
Wyjątkowa pamiątka

Śmierć Tomasza Jakubiaka była ogromnym wstrząsem nie tylko dla jego najbliższych, ale też dla wszystkich, którzy śledzili jego karierę, pasję do gotowania, a pod koniec życia dzielną walkę ze śmiertelną chorobą. Ceniony kucharz, juror telewizyjny i autor książek kulinarnych zyskał sympatię widzów dzięki swojemu ciepłu, energii i nieprzeciętnemu talentowi. Jego odejście pozostawiło pustkę w sercach żony i syna, a także wśród licznej grupy fanów, którzy na co dzień podziwiali jego pracę i osobowość.

Anastazja Jakubiak, żona Tomasza, podkreślała w wywiadzie dla „Dzień Dobry TVN”, że żałoba to proces, który nie ma jednoznacznego rytmu. Są dni, kiedy emocje wydają się łatwiejsze do opanowania i takie, w których wspomnienia przytłaczają i wywołują łzy. To właśnie w tych trudnych chwilach rodzina uczy się funkcjonować na nowo, próbując znaleźć równowagę między codziennością a bólem po utracie najbliższego człowieka.

Dla syna Jakubiaków strata ojca to doświadczenie szczególnie trudne, bo dziecko, nawet gdy rozumie pewne rzeczy, nie jest w stanie w pełni pojąć faktu, że tata już nie wróci. Anastazja opowiadała o tym, jak stara się tłumaczyć synowi, co się stało, używając prostych, zrozumiałych słów i pokazując, że mimo braku fizycznej obecności ojca jego pamięć wciąż żyje w rodzinie.

To również czas, kiedy Anastazja sama zmaga się z własnym smutkiem i uczy się, że żałoba to nie tylko łzy, ale też codzienna troska o rodzinę, szukanie sposobów na utrzymanie normalności i tworzenie nowych rytuałów, które pozwalają zachować pamięć o Tomaszu.

Jednym z takich rytuałów jest wspominanie wspólnych chwil. Anastazja zaznacza, że nawet drobne gesty, jak zdjęcia, ulubione książki czy akcesoria kulinarne Tomasza stają się punktem odniesienia w trudnych momentach, pozwalając na rozmowę o tym, czego brak i czego wciąż się pragnie. W tych chwilach syn może czuć bliskość ojca i poznawać jego pasje, a Anastazja może zachować równowagę między własnym smutkiem a potrzebami dziecka. To trudny proces, pełen wzruszeń i wyzwań, ale jednocześnie pokazujący ogrom miłości, który pozostaje w rodzinie mimo fizycznej nieobecności Tomasza.