Prawda wyszła na jaw!

Choć w przypadku wielu wykonawców wieloletni staż sceniczny bywa równoznaczny z wyhamowaniem tempa i ograniczeniem aktywności do sprawdzonych schematów, Andrzej Piaseczny wyraźnie idzie pod prąd takiemu myśleniu. Artysta nie traktuje doświadczenia jako pretekstu do artystycznego komfortu, lecz raczej jako kapitał, który zobowiązuje do dalszych poszukiwań. Zapowiadany 2026 rok ma być dla niego okresem intensywnej pracy twórczej — czasem projektów, które z jednej strony pozostaną zakorzenione w estetyce dobrze znanej jego publiczności, z drugiej zaś otworzą przestrzeń na eksperymenty i ostrożne, ale świadome eksplorowanie nowych brzmień.

W rozmowie z dziennikarką „Faktu” Piaseczny podkreślał, że nie interesuje go bezrefleksyjne podążanie za aktualnymi trendami ani próby upodabniania się do młodszych artystów. Zamiast tego konsekwentnie stawia na wewnętrzne kryteria jakości i własne poczucie artystycznej uczciwości. Tworzenie muzyki, która spełnia jego osobiste standardy, pozostaje dla niego ważniejsze niż doraźna atrakcyjność czy algorytmiczna popularność. To postawa charakterystyczna dla twórcy, który nie musi już niczego udowadniać, a jednocześnie nie chce zamykać się na rozwój.

Istotnym kontekstem tej postawy pozostaje jego obecność w programie „The Voice Senior”. Dla Piasecznego nie jest to wyłącznie rola mentora dzielącego się dorobkiem, lecz także przestrzeń twórczego dialogu i testowania muzycznych możliwości, które w klasycznym repertuarze koncertowym mogłyby nie znaleźć miejsca. Kontakt z uczestnikami reprezentującymi różne doświadczenia życiowe i stylistyczne skłania go do refleksji nad własnym głosem, interpretacją i sposobami komunikowania emocji. Jurorski spokój i uśmiech, które widzowie oglądają na ekranie, są w rzeczywistości efektem uważnego przygotowania, analizy i empatycznego wsłuchiwania się w potrzeby występujących.

Równolegle artysta zapowiada kilka premier — zarówno autorskich, jak i realizowanych we współpracy z innymi twórcami. Kluczowym założeniem tych działań ma być budowanie mostów między pokoleniami słuchaczy. Piaseczny nie ukrywa, że zależy mu na repertuarze, który pozostanie czytelny i bliski dla wiernych fanów, a jednocześnie będzie w stanie zainteresować młodszą publiczność, nie poprzez naśladownictwo, lecz przez autentyczność i emocjonalną wiarygodność.

Rok 2026 będzie dla niego także momentem symbolicznym — artysta obchodzi wówczas 55. urodziny. Ten jubileusz nie oznacza jednak zamknięcia etapu, lecz raczej okazję do podsumowań i świadomego planowania kolejnych kroków. Piaseczny zdaje się traktować ten moment jako punkt równowagi między przeszłością a przyszłością: z jednej strony z pełną świadomością własnej drogi, z drugiej — z gotowością na nowe wyzwania, które wymagają nie tyle odwagi debiutanta, ile dojrzałości twórcy.

Andrzej Piaseczny, fot. KAPIF

Andrzej Piaseczny w “The Voice Senior”
Andrzej Piaseczny — dla kilku pokoleń fanów po prostu Piasek — od lat zajmuje miejsce osobne na mapie polskiej muzyki rozrywkowej. To artysta, którego nie da się wpisać w jedną modę ani przypisać do chwilowego trendu. Od początku lat 90. konsekwentnie buduje swoją pozycję jako twórca kompletny: wokalista o charakterystycznej barwie głosu, autor tekstów i sceniczna osobowość, która nigdy nie potrzebowała skandali ani medialnych fajerwerków, by utrzymać zainteresowanie publiczności. Jego kariera rozwijała się spokojnie, ale stabilnie — bez gwałtownych zwrotów, za to z wyraźnym poczuciem kierunku.

Pierwszym ważnym etapem była działalność w zespole Mafia, gdzie dał się poznać jako charyzmatyczny frontman i wokalista o dużej wrażliwości emocjonalnej. Już wtedy było jasne, że jego ambicje sięgają dalej. Gdy rozpoczął karierę solową, szybko okazało się, że to właśnie w tej formule Piaseczny w pełni rozwinął skrzydła. Utwory takie jak „Niecierpliwi”, „Chodź, przytul, przebacz” czy późniejsze ballady stały się czymś więcej niż radiowymi przebojami — na trwałe zapisały się w zbiorowej pamięci słuchaczy i do dziś funkcjonują jako emocjonalne punkty odniesienia dla kolejnych generacji.

Mimo upływu lat Piaseczny nie stracił statusu artysty pierwszej ligi. Jego koncerty wciąż cieszą się ogromnym zainteresowaniem i regularnie wyprzedają się na długo przed terminem. Publiczność docenia go nie tylko za rozpoznawalny głos, ale także za autentyczność i spójność, z jaką funkcjonuje w świecie show-biznesu. W czasach, gdy wielu artystów buduje swoją widoczność na medialnych prowokacjach i krótkotrwałych trendach, Piasek pozostaje wierny sobie. Nie gonił mody — pozwalał, by to muzyka, doświadczenie i emocje wyznaczały kolejne etapy jego drogi.

W ostatnich latach istotnym obszarem jego aktywności stał się program „The Voice Senior”, w którym zasiada w roli jurora. To przestrzeń, w której Piaseczny odnajduje się wyjątkowo naturalnie. Nie występuje tam jako nieosiągalna gwiazda ani mentor przemawiający z piedestału. Jego sposób komentowania jest wyważony, uważny i pełen empatii. Uczestnicy często podkreślają, że czują się przy nim naprawdę wysłuchani — a to w formacie telewizyjnym wcale nie jest oczywiste. Piasek doskonale rozumie emocje osób, które po latach wracają do niespełnionych marzeń, bo sam wie, jak długa, kręta i wymagająca potrafi być droga artystyczna.

Jednocześnie jego obecność w programie daleka jest od lukrowanego obrazu nieustannego sukcesu. Piaseczny wielokrotnie otwarcie mówił o problemach zdrowotnych związanych z głosem, momentach zwątpienia, a także o potrzebie redefiniowania własnej roli jako artysty. Ta szczerość — rzadko spotykana w świecie telewizji — sprawia, że dla wielu widzów staje się kimś więcej niż jurorem. Jest przykładem, że nawet przy ogromnym dorobku trzeba nieustannie pracować nad sobą, słuchać własnych ograniczeń i mieć odwagę przyznać się do słabości.

Piaseczny nie stoi w miejscu. Umiejętnie łączy doświadczenie zdobywane przez dekady z nowymi wyzwaniami, nie rezygnując ani z działalności koncertowej, ani z projektów telewizyjnych, które pozwalają mu dzielić się wiedzą, wrażliwością i życiowym dystansem. „The Voice Senior” stał się dla niego przestrzenią dialogu międzypokoleniowego — dowodem na to, że talent nie ma metryki, a pasja do muzyki może dojrzewać razem z człowiekiem.

Każdy kolejny występ, każda publiczna wypowiedź i każda artystyczna decyzja Piaska potwierdzają jedno: w świecie szybkich karier i jeszcze szybszych upadków wybrał drogę konsekwencji, spokoju i prawdy o sobie. I właśnie dlatego, mimo upływu lat, wciąż pozostaje artystą, którego publiczność słucha z uwagą — i z autentycznymi emocjami.

Wstydliwy problem Andrzeja Piasecznego
Andrzej Piaseczny, znany z dużej otwartości i dystansu do samego siebie, zaskoczył widzów szczerym wyznaniem, na które zdecydował się w obecności zaproszonego do programu eksperta. W pewnym momencie rozmowy artysta niespodziewanie odsłonił kulisy bardzo osobistego problemu, o którym do tej pory wiedziało niewiele osób. Jak sam przyznał, w jednej – wydawałoby się prozaicznej – kwestii od lat zmaga się z poważnymi trudnościami, które bywają dla niego źródłem wstydu i frustracji.

Korzystając z obecności polonistki, Piaseczny postanowił zapytać wprost o coś, co od dawna spędza mu sen z powiek. Bez uników i z charakterystyczną dla siebie szczerością poprosił o pomoc, przyznając się do swoich problemów z ortografią.

“Czy pani jako polonistka ma jakiś sposób na błędy ortograficzne? Bo ja jestem kompletnym dysortografem. (…) Czy pani ma jakiś sposób?” – zapytał Andrzej, nie kryjąc bezradności.

Ta niespodziewana deklaracja rozluźniła atmosferę w studiu i zachęciła do reakcji Roberta Janowskiego, który z typowym dla siebie poczuciem humoru postanowił obrócić sytuację w żart.

“Żaba przez „rz” piszesz?” – żartował Janowski.

Zamiast jednak brnąć w półżartobliwe uniki, Piaseczny poszedł krok dalej i otwarcie opowiedział, jak w praktyce wyglądają jego codzienne zmagania z pisaniem. Wyznał, że problem nie ogranicza się do pojedynczych potknięć, lecz ma charakter systemowy i towarzyszy mu od lat, mimo czytania i prób samodzielnej nauki.

“Wszystko piszę po prostu odwrotnie. Czytam dużo i tak dalej… Nie potrafię się nauczyć pisać, absolutnie” – dodał szczerze, dając do zrozumienia, że wielokrotne próby nie przyniosły oczekiwanych efektów.

Odpowiedź polonistki okazała się zaskakująco prosta i jednocześnie pełna życzliwości. Zamiast kolejnych ćwiczeń czy presji doskonałości zaproponowała zmianę perspektywy, która wyraźnie rozbroiła napięcie towarzyszące wyznaniu artysty.

“To już nie ma co walczyć. Musisz to polubić” – poradziła, wywołując szczery uśmiech na twarzy Piasecznego.

Reakcja Andrzeja była natychmiastowa i bardzo emocjonalna. W geście wdzięczności i rozbawienia pozwolił sobie na spontaniczne wyznanie, które dodatkowo podkreśliło jego dystans do własnych słabości.

“Kocham panią, kocham panią” – powiedział niespodziewanie Piaseczny, rozładowując atmosferę i pokazując, że nawet wstydliwe problemy można oswoić humorem i szczerością.

Cała scena została odebrana przez widzów jako dowód na to, że artysta, mimo statusu gwiazdy, nie boi się mówić o swoich ograniczeniach. Wręcz przeciwnie — potrafi zamienić je w punkt wyjścia do rozmowy, w której autentyczność okazuje się ważniejsza niż perfekcja.