Nawrocki przegrał w sądzie. Teraz nie ma wyjścia – musi wszystko wyznać

Sprawa, która przez wiele miesięcy krążyła między pytaniami o jawność a odpowiedziami o „braku informacji”, właśnie wróciła z dużą siłą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Szef Kancelarii Prezydenta RP pozostawał bezczynny przy rozpatrywaniu wniosku dotyczącego spotkania Karola Nawrockiego z Rafgałem Brzoską. Wyrok nie jest prawomocny, ale już teraz stawia Pałac Prezydencki w politycznie niewygodnej sytuacji.Polityka

Zobacz więcej

Spór zaczął się od wniosku o dostęp do informacji publicznej, który złożyła Sieć Obywatelska Watchdog Polska. Organizacja chciała ustalić, czy doszło do spotkania prezydenta z Rafałem Brzoską i Omeną Mensah, jaki miało charakter, kto w nim uczestniczył, czy pojawiły się prezenty oraz czy powstały dokumenty związane z tą wizytą.

Kancelaria odpowiedziała wtedy, że nie posiada informacji objętych zakresem wniosku. Jednocześnie wskazywała, że kalendarz prezydenta ma charakter wewnętrzny, a rejestr wejść i wyjść jest objęty ograniczeniami. Tyle że – jak uznał sąd – taka odpowiedź nie zamyka sprawy. W wyroku z 23 stycznia 2026 roku WSA uwzględnił skargę Watchdoga i zobowiązał Szefa Kancelarii Prezydenta do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku.

Najważniejszy punkt całej sprawy jest prosty, ale politycznie bardzo czuły. Sąd wskazał, że organ powinien najpierw jednoznacznie ustalić, czy doszło do oficjalnego spotkania. Jeśli tak, to informacje o nim – także te dotyczące prezentów – powinny być jawne.Polityka

To właśnie tutaj zaczyna się prawdziwy problem wizerunkowy. Bo jeśli spotkanie miało charakter oficjalny, trudniej będzie bronić tezy, że opinia publiczna nie ma prawa wiedzieć, co dokładnie wydarzyło się podczas wizyty i czy wręczano jakiekolwiek upominki. Jeśli zaś ktoś będzie próbował przesunąć całą sprawę do sfery „prywatnej”, natychmiast wróci pytanie, czy w przypadku urzędującego prezydenta i jednego z najbogatszych polskich przedsiębiorców taki podział w ogóle da się obronić.

Cała sprawa zrobiła się głośna po publikacjach medialnych z września 2025 roku. Według opisywanych wtedy ustaleń Rafał Brzoska i Omena Mensah mieli odwiedzić prezydenta, a przy okazji pojawił się wątek licznych prezentów, które miały zostać przywiezione osobnym samochodem. Watchdog zwracał uwagę, że właśnie dlatego złożył wniosek – bo w takich sytuacjach przejrzystość nie jest dodatkiem, tylko standardem, którego obywatele mają prawo oczekiwać od najwyższych organów państwa.

Organizacja przypominała też, że prezydent często otrzymuje prezenty oficjalnie i takie upominki bywają ewidencjonowane. Tu pojawił się jednak problem: czy ta konkretna wizyta była oficjalna, czy nie, i czy ewentualne korzyści zostały gdziekolwiek odnotowane. Właśnie odpowiedź na te pytania miała przynieść informacja publiczna. Zamiast niej pojawiła się odpowiedź o braku informacji – a potem skarga na bezczynność.

Ta sprawa ma znaczenie dużo szersze niż tylko pytanie o paczki i wizytę biznesmena w Pałacu Prezydenckim. Chodzi o granicę między „materiałem wewnętrznym” a informacją publiczną, czyli o to, jak daleko instytucje państwowe mogą zasłaniać się roboczym charakterem dokumentów, kiedy obywatele pytają o działania osób pełniących najważniejsze funkcje w państwie.

Watchdog wprost wskazywał, że nawet jeśli informacja miałaby podlegać ograniczeniu, organ powinien wydać odpowiednią decyzję administracyjną. Tymczasem tutaj do tego nie doszło. Właśnie ta niespójność stała się jednym z powodów, dla których sąd przyznał rację skarżącym.

Wyrok jest nieprawomocny, ale polityczny kłopot już się zaczął
Formalnie sprawa jeszcze się nie kończy, bo wyrok nie jest prawomocny. To oznacza, że możliwe są dalsze ruchy procesowe. Politycznie jednak szkoda już została wyrządzona. Sam fakt, że sąd uznał bezczynność Kancelarii Prezydenta w sprawie dotyczącej jawności spotkania z wpływowym przedsiębiorcą, będzie wracał w debacie o standardach przejrzystości władzy.

to właśnie może być najtrudniejsze do odparcia. Bo niezależnie od dalszego biegu sprawy najważniejsze pytanie pozostaje to samo: czy obywatele mają prawo wiedzieć, co trafia do prezydenta podczas spotkań z ludźmi wielkiego biznesu. Sąd dał sygnał, że odpowiedź nie powinna być wymijająca.