Nagły zwrot w sprawie immunitetu Macierewicza. Pojawiło się to pismo. Jest pilny komunikat Czytaj więcej:

Na oficjalnym profilu Prokuratury w serwisie X pojawił się dziś komunikat, w którym poinformowano, że Prokurator Generalny Waldemar Żurek złożył do Marszałka Sejmu RP wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie posła Antoniego Macierewicza do odpowiedzialności karnej. Informacja ta została również opublikowana na stronie gov.pl, co potwierdza jej oficjalny charakter.

Wniosek został skierowany do Włodzimierza Czarzastego, pełniącego funkcję Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej. Procedura ta ma swoje podstawy w obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie z art. 7b ust. 1 i 4 ustawy o wykonywaniu mandatu posła lub senatora, postawienie posła przed wymiarem sprawiedliwości wymaga wcześniejszej zgody Sejmu. Oznacza to, że zanim możliwe będzie prowadzenie postępowania karnego wobec parlamentarzysty, konieczne jest formalne wyrażenie zgody przez właściwy organ ustawodawczy.

Takie regulacje mają na celu zachowanie równowagi między niezależnością mandatów poselskich a odpowiedzialnością prawną parlamentarzystów. W praktyce oznacza to, że każdy wniosek w tej sprawie jest dokładnie analizowany zarówno pod kątem formalnym, jak i prawnym, zanim Sejm zdecyduje o jego dalszym losie.

Podstawą wniosku prokuratora są ustalenia Prokuratury Regionalnej w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt 2010-5.Ds.42.2025. Chodzi o publiczne znieważenie kierownictwa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i pomówienie o zachowania mogące narazić ich na utratę zaufania publicznego. Z materiału dowodowego, w tym zeznań świadków i stenogramu z posiedzenia Sejmu z 11 września 2025 r., wynika, że podczas obrad 40 posiedzenia Sejmu X kadencji poseł Macierewicz miał nazwać Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego gen. bryg. dr Jarosława Stróżyka oraz jego zastępców, płk Krzysztofa Duszę i płk Artura Pluto, „agentami rosyjskimi” i sugerować ich współpracę z rosyjskimi służbami specjalnymi. 

Takie działania, według prokuratury, mogły poniżyć funkcjonariuszy w opinii publicznej i narazić ich na utratę zaufania niezbędnego do pełnienia stanowisk, co stanowi czyn określony w art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 231a k.k. oraz art. 212 § 2 k.k.

Publiczne rozpowszechnianie nieprawdziwych twierdzeń o rzekomej agenturalnej współpracy kierownictwa SKW z rosyjskimi służbami, jak podkreśla Prokurator Generalny, narusza dobre imię funkcjonariuszy i podważa autorytet organu odpowiedzialnego za bezpieczeństwo państwa oraz zdolności bojowe Sił Zbrojnych RP. 

Art. 231a k.k. zwiększa ochronę funkcjonariuszy publicznych, obejmując nie tylko sytuacje związane z pełnieniem obowiązków służbowych, ale także wynikające z wykonywania zawodu lub zajmowanego stanowiska. W tym przypadku, mimo że zniesławienie podlega zwykle ściganiu z oskarżenia prywatnego, prokurator uznał za zasadne objęcie go ściganiem z urzędu, kierując się interesem społecznym. 

Jednak przysługujący posłowi immunitet parlamentarny sprawia, że dalsze kroki prawne wobec Antoniego Macierewicza mogą zostać podjęte dopiero po wyrażeniu zgody przez Sejm RP, co jest zgodne z konstytucyjną zasadą równości obywateli wobec prawa.

Wniosek Prokuratora Generalnego spotkał się z natychmiastowym zainteresowaniem mediów i komentatorów politycznych. Potencjalne pociągnięcie do odpowiedzialności karnej posła Antoniego Macierewicza stawia przed Sejmem RP decyzję o przekroczeniu granic immunitetu parlamentarnego. Sprawa nie tylko odnosi się do kwestii prawnych i procedur, ale również wpływa na postrzeganie debat politycznych w Polsce oraz granic dopuszczalnej krytyki wobec funkcjonariuszy publicznych. 

Jej rozstrzygnięcie może wyznaczyć precedens w podobnych sprawach dotyczących odpowiedzialności parlamentarzystów za publiczne wypowiedzi wobec organów państwowych.