Czegoś takiego jeszcze nie było, mówi o tym cała Polska 😱

25 marca 2026 roku poseł Prawa i Sprawiedliwości opublikował na swoim profilu w serwisie X wpis mający na celu skrytykowanie obecnej sytuacji gospodarczej państwa. Głównym tematem publikacji była rosnąca stopa bezrobocia w Polsce. Problem w tym, że polityk oparł swoją tezę na obliczeniach całkowicie oderwanych od polskich realiów demograficznych.

Wójcik w swoim wpisie sformułował następujący komunikat:

– Bezrobocie dalej rośnie. Wzrost z 6.0% do 6.1% (w ciągu miesiąca). Liczba bezrobotnych wzrosła o 100 tysięcy.

Błąd posła polega na niewłaściwym skorelowaniu zmiany procentowej z wartością bezwzględną. Wzrost wskaźnika z poziomu 6,0 procent do 6,1 procent oznacza różnicę wynoszącą zaledwie 0,1 punktu procentowego. Jeśli przyjąć założenie Michała Wójcika, w którym to właśnie te 0,1 punktu procentowego odpowiada grupie 100 tysięcy osób, łatwo obliczyć całkowitą wielkość polskiego rynku pracy.

Wystarczy pomnożyć 100 tysięcy przez tysiąc, aby uzyskać 100 procent. Wynik to równe 100 milionów osób aktywnych zawodowo. To wartość ponad dwuipółkrotnie wyższa niż całkowita populacja Polski. Według twardych danych Głównego Urzędu Statystycznego polska siła robocza oscyluje w okolicach 17 milionów osób, co oznacza, że rzeczywisty wzrost bezrobocia o 0,1 punktu procentowego to przyrost o około 17 tysięcy osób, a nie 100 tysięcy. Wpis szybko spotkał się z reakcją analityków i internautów, którzy precyzyjnie wypunktowali brak elementarnych umiejętności matematycznych u posła.

Bezrobocie dalej rośnie. Wzrost z 6.0% do 6.1% (w ciągu miesiąca). Liczba bezrobotnych wzrosła o 100 tysięcy.

— Michał Wójcik🇵🇱 (@mwojcik_) March 25, 2026
Rozwiń

Historia i geografia w nowej wersji
Wpis na temat bezrobocia to nie jedyne potknięcie Michała Wójcika w bieżącym tygodniu. Zaledwie dwa dni wcześniej, 23 marca 2026 roku, polityk był gościem programu telewizyjnego Rozmowa Piaseckiego emitowanego w stacji TVN24. Główną osią rozmowy przeprowadzonej przez dziennikarza Konrada Piaseckiego była niedawna wizyta prezydenta Karola Nawrockiego na Węgrzech i stosunki dyplomatyczne między oboma krajami.

Próbując udowodnić wyjątkowo silne i unikalne więzi łączące oba państwa, Wójcik powołał się na istnienie wspólnych władców w historii Polski i Węgier. Jako pierwszy przykład wymienił postać z XIV wieku. Polityk wypowiedział na antenie następujące słowa:

– Nawet królowa jedna była, Jadwiga Andegaweńska.

Twierdzenie to mija się z prawdą historyczną. Jadwiga Andegaweńska, koronowana na króla Polski w 1384 roku, nigdy w swojej historii nie panowała na terytorium Węgier. Władcą obu państw był jej ojciec, Ludwik Węgierski, jednak po jego śmierci dziedzictwo podzielono. Jako drugi przykład polsko-węgierskiego monarchy Wójcik podał Stefana Batorego, argumentując to jego statusem księcia Siedmiogrodu. Konrad Piasecki zareagował na to stwierdzenie, przypominając politykowi, że Siedmiogród leży obecnie w granicach Rumunii, a nie Węgier.

Mimo wyraźnych sprostowań ze strony prowadzącego, Michał Wójcik zignorował fakty geograficzne i stanowczo trzymał się własnej narracji historycznej:

– No dobrze, no, ale z Andegawenów pochodziła, tak? Ludwik Węgierski był. Batory, który był księciem Siedmiogrodu. 

Upór w forsowaniu błędnych argumentów jedynie uwypuklił niewiedzę posła i pogłębił niezręczność całej sytuacji.

Systematyczny problem z weryfikacją informacji
Nagromadzenie wpadek w tak krótkim czasie demaskuje poważny problem warsztatowy posła Prawa i Sprawiedliwości – brak uprzedniej weryfikacji podawanych opinii i liczb. Zarówno w przypadku korzystania ze wskaźników makroekonomicznych podawanych przez Główny Urząd Statystyczny, jak i przy odwoływaniu się do ogólnodostępnej wiedzy z podręczników szkolnych, wystarczyłoby pobieżne sprawdzenie faktów, aby uniknąć publicznej kompromitacji.

Wykorzystywanie nieprawdziwych wyliczeń matematycznych i przeinaczonych faktów historycznych osłabia polityczny przekaz. Zamiast merytorycznej dyskusji na temat ewentualnego pogorszenia koniunktury gospodarczej, opinia publiczna skupia się na wytykaniu podstawowych błędów obliczeniowych. Z kolei w przypadku spraw międzynarodowych, powoływanie się na błędne paralele historyczne bywa odbierane jako brak poszanowania dla faktycznego dziedzictwa kulturowego i granic państwowych sąsiadów.

Reakcje ekspertów i użytkowników mediów społecznościowych na obie sytuacje udowadniają, że w dobie cyfrowej dezinformacja i ignorancja są weryfikowane natychmiastowo. Przypadki Michała Wójcika, choć na pozór z zupełnie innych dziedzin nauki, łączy jeden niepokojący mechanizm komunikacyjny: nadmierna pewność siebie zestawiona z wyraźnym ignorowaniem sprawdzonych faktów.