Musi zareagować w sprawie Iranu

W lutym i marcu 2026 roku połączone siły amerykańsko-izraelskie przeprowadziły operację uderzeniową, której celem było sparaliżowanie wojskowego aparatu Iranu. Dane badawcze opublikowane przez International Institute for Strategic Studies (IISS) jednoznacznie wskazują, że już w pierwszych godzinach nalotów zneutralizowano krytyczne elementy irańskiej obrony powietrznej. Ta kampania uderza bezpośrednio w geostrategię Federacji Rosyjskiej, bazującą dotąd na trwałym bloku antyzachodnim. Doktor Jacek Raubo bezkompromisowo ocenia punkt wyjścia dla władz w Moskwie:

– Amerykańsko-izraelskie uderzenie na Iran uderzyło również w pozycję Rosji na Bliskim Wschodzie, co do tego nie ma wątpliwości. Przede wszystkim, jeśli chodzi o możliwość strategicznego wsparcia Iranu, nie mówiąc o kwestiach czysto militarnych.

Skuteczność lotnictwa koalicji zachodniej to cios w komercyjną wiarygodność rosyjskiego sprzętu wojskowego. Badacz Farea Al-Muslimi z brytyjskiego ośrodka analitycznego Chatham House wskazuje, że operacja ta bezlitośnie obnażyła luki obronne i zapóźnienia technologiczne państw osi. Tę samą wizerunkową katastrofę podnosi dr Raubo, wskazując, że skutki militarnej bezsilności Iranu przełożą się bezpośrednio na globalne rynki handlu bronią:

– Zauważmy, że w siłach zbrojnych Iranu i wśród Korpusu Strażników Rewolucji łatwo jest dostrzec dotychczasową kooperację wojskową z rosyjskim przemysłem. Każde zestrzelenie samolotu, a także przełamanie systemu obrony powietrznej kraju, pośrednio będzie wykorzystywane jako element osłabiający obraz strony rosyjskiej na tych rynkach. Już w trakcie niedawnego World Defense Show w Królestwie Arabii Saudyjskiej rosyjska oferta zbrojeniowa niezbyt błyszczała, a teraz będzie jeszcze gorzej.

Bierność Moskwy jest pochodną serii porażek dyplomatycznych, które pozbawiły Putina strategicznej przewagi. Systematyczny demontaż rosyjskich stref wpływów to proces, który drastycznie przyspieszył w ciągu ostatnich kilkunastu miesięcy. Można go ująć w konkretnych incydentach o zasięgu globalnym:

grudniowe obalenie w 2024 roku rządu Baszara al-Asada, co na stałe odcięło Rosję od pełnej kontroli nad syryjskim rządem,
niedawne przejęcie i aresztowanie przez Amerykanów Nicolasa Maduro, uderzające we wpływy Kremla w Ameryce Południowej. Komentarz ekspercki spina te zdarzenia w dowód postępującego paraliżu rosyjskiej sprawczości: “Co więcej, Rosjanie nie wykazali sprawczości na arenie międzynarodowej w zakresie działań polityczno-dyplomatycznych, i to także jest odnotowywane przez inne państwa oraz ich władze. Eliminacja wierchuszki irańskiego reżimu wpisuje się w obalenie władz prorosyjskich w Syrii, a także przechwycenie przez Amerykanów Nicolasa Maduro w Wenezueli. Rosja musi zareagować, ale nie posiada zbyt wielu atutów w obecnej rzeczywistości”.
Russia could halt gas supplies to Europe ‘right now,’ amid a spike in energy prices triggered by the Iran crisis, President Putin warned, linking the possible decision to the European Union wanting to ban purchases of Russian gas and liquefied natural gas https://t.co/lRKY1A6XYg pic.twitter.com/PLkqFHPdhv

— Reuters (@Reuters) March 5, 2026
Rozwiń

Ograniczenia logistyczne i pułapka gospodarcza
Utrata terytorialnego punktu oparcia na Bliskim Wschodzie oznacza dla Rosji całkowity uwiąd operacyjny. Przejęcie władzy w Damaszku przez rząd przejściowy Ahmeda al-Szaraa zdezaktualizowało dostęp Kremla do kluczowej infrastruktury w basenie Morza Śródziemnego. Ponadto Rosja musi ostrożnie balansować, by nie stracić płynności finansowej czerpanej z relacji z krajami arabskimi. Doktor Raubo precyzyjnie uwypukla ten pragmatyzm, wiążący ręce rosyjskim decydentom:

– Nie może narazić się zbyt dużym wsparciem dla Iranu w momencie ataków na państwa arabskie, przez które przecież płynie źródło finansów rosyjskiej elity. Jednocześnie, nie może wysłać sił zbrojnych do regionu nie tylko ryzykując napięcia z Amerykanami, ale przede wszystkim mając problem z tym, gdzie miałby odbyć się pokaz siły. Syria przestała być aktywem, a idee o sudańskiej bazie morskiej nadal są pewnymi koncepcjami.

Dalsza ekspozycja Rosji na sankcje gospodarcze sprawia, że bezpieczny handel na wodach międzynarodowych to dla Kremla sprawa wagi państwowej. Instytut Institute for the Study of War (ISW) raportuje o zdecydowanej amerykańskiej kontroli najważniejszych szlaków wodnych, która ogranicza wszelkie zdolności blokadowe Iranu. Trwająca nagonka na tzw. flotę cieni sprawia, że Moskwa musi wygaszać napięcia marynistyczne, aby nie narażać swoich zbiornikowców na dnie celowniki. Zależność morską tłumaczy specjalista:

– Rosjanie zdają sobie sprawę też z wrażliwości floty cieni, dlatego na morzach i oceanach muszą postępować wysoce ostrożnie (szczególnie że inni przestają mieć hamulce wobec ich jednostek pływających). Rosjanie mają również rezerw sprzętowo-materiałowych, aby spróbować pokazać, że są w stanie zakopać irańskie dziury wywołane uderzeniami koalicji.

Z bezwzględnego punktu widzenia rosyjskiej administracji państwowej, pożar w Zatoce Perskiej niesie ze sobą cyniczne profity w kontekście wojny na Ukrainie. Konflikt absorbuje polityczną uwagę całego świata i zmusza Waszyngton do przerzucania zasobów, co może ułatwić Moskwie działania na wschodzie Europy. O takiej kalkulacji polegającej na chłodnym porzuceniu Teheranu na pastwę losu wspomina dr Raubo:

– Co więcej, wydaje się, że umownie wojna na Bliskim Wschodzie pozwala przykryć pewne problemy z inwazją na Ukrainę, a także drenować rynek z cennej broni przeciwlotniczej i przeciwrakietowej. W wymiarze krótkookresowym może więc pojawić się kalkulacja, że Iran należy zostawić samemu sobie, pozwalając tylko na mniej lub bardziej ostre komentarze własnej propagandy.

Samolot LOT-u pilnie zawrócony do Warszawy. Jest oficjalny komunikat
Czytaj dalej

Karol Nawrocki przegrał w sądzie. KPRP musi ujawnić informacje o prezentach od Rafała Brzoski
Czytaj dalej
Cyberprzestrzeń i nuklearne odstraszanie jako ostatnie argumenty
Przy całkowitej dominacji lotnictwa amerykańskiego nad regionem konfliktów konwencjonalne zaopatrywanie Teheranu jest zablokowane. Analizy z zakresu logistyki kryzysowej sporządzone przez Alexandra K. Bollfrassa z ramienia Missile Dialogue Initiative udowadniają fizyczną niemożność stworzenia mostu powietrznego dla sojuszników Iranu. Ostatnim wymiarem, w którym Kreml może operować poza zasięgiem rakiet, pozostają wirtualne sieci komunikacyjne. To właśnie cyfrowa linia oporu będzie wykorzystywana przez Rosję:

– Jedną przestrzeń realnej pomocy widać w domenie cyber i informacyjno-kognitywnej. Tam rzeczywiście rosyjskie służby specjalne i nie tylko one mogą próbować „ratować” Irańczyków, bowiem z tego można szybko wycofać się i przede wszystkim dokonać oficjalnego zaprzeczenia.

Skrajną odpowiedzą militarną Moskwy na ingerencje koalicji mogłaby być klasyczna demonstracja broni masowego rażenia. Zgodnie z doktryną, akty sygnalizacyjne z użyciem strategicznych głowic mają za zadanie zastraszyć przeciwnika i wymusić przerwanie kampanii bez wystrzeliwania bezpośrednich strzałów w jego kierunku. Doktor Raubo nakreśla hipotetyczny wariant takiej manifestacji:

– Gdyby jednak była wola wsparcia Iranu, to Rosja mogłaby sięgnąć po narzędzia odstraszania jądrowego i np. dokonać jakiegoś testu na swoim poligonie lub wykonać lot w ramach patroli strategicznych w zapalny rejon.

Taki krok eskalacyjny wiązałby się jednak z wejściem w strefę konfrontacji absolutnej z Sojuszem Północnoatlantyckim. Dla aparatu wojskowego, który przeznacza lwią część zasobów operacyjnych i gospodarczych na zacięte zmagania lądowe na Ukrainie, otwieranie nowego globalnego frontu jest posunięciem irracjonalnym. Komentarz Jacka Raubo puentuje ten czynnik wyczerpania:

– Konfrontacyjne działania w obecnych warunkach są obciążone licznymi ograniczeniami i trudno jest uznać, że władze w Moskwie są skłonne do takiego ryzyka, mając otwarty konflikt zbrojny.